Mijn dochter Emma en ikzelf zijn bezig een kleine traditie te ontwikkelen. Eens in de paar weken gaan we naar een Jazz concert of aanverwant genre. Gisteren zaten we samen in het Bimhuis nadat we in Chinatown even hebben gegeten. We liepen langs een eindeloze rij aan hoerententen en Chinese restaurants, een waar feest voor vader en dochter arm in arm. We kwamen natuurlijk terecht bij Nam Kee. Eend enzo. Heerlijk.
De soundscapes van Nils Petter Molvaer ondanks de afwezigheid van zijn drummer (hij had zijn heup gebroken tijdens het sporten) waren weergaloos goed. Het gebeurt me niet vaak dat ik zó gepakt word door een concert niet zijnde klassiek. Ik dook diep weg in de groeven van de akkoorden en vaak was ik even in een eindeloos veld van kleur en klank. Mn hersenen namen een loopje. En alle scapes die hij maakt test hij tussendoor met een seinend gebaar naar de geluidsman. “higher” “lower”. Zo blijkt maar weer dat de details het succes van de muziek kunnen bepalen, net als in het echte leven. En daar waar ik toch al gauw ben afgeleid door mn buurman of een hoestend betoog op rij met soms wel tien minuten durende scenes, het verveelde mij niet, in tegendeel, het was geweldig.
En daarna zijn laatste Album kopen, o nee toch niet. Nils had geen mobiele pin bij zich. Tal van mensen wilde iets, maar Nils vond het allemaal prima. Die man, zo compact van aard en dichtbij tegelijk.
Nu dus een korte ode. 2 van zijn albums in de “muziekbieb” van Audio-Life. Geniet na, maar ga vooral zelf naar zijn concerten.
